15 Dakika

Buz gibi beyaz ışık ve alabildiğine terk edilmişlik… Vücudumdaki kan bile beni terk ediyordu. Hastanenin doğumhanesinde, üstümde arkası kapanmayan mavi bir hastane önlüğü.. Bacaklarım titreyerek yatıyorum… Çılgıncasına bir titreme, tarif edilemez bir susuzluk ve acı. Bebeğimi alıp götürdüler ve beni de yalnız bıraktılar kanarken… 15 dakika.. Belki de 10, hatta 20.. Dış dünya ile bağlantım öylesine kopmuş, algılarım öylesine kapanmıştı ki. saatler boyunca bile kalmış olabilirim…

Nasıl da kanıyordum! Kan kokuyordu.. İçimde kıpırtıları hissetmeye öyle alışmıştım ki, inmiş, eski haline dönmüş karnım, terk edilmiş, dünyada son kalmış bir arazi parçası gibi.. O kadar yalnız..Belki de hayatın en önemli gerçeği yalnızlıktır, o huzursuz herkesten kovulmuşluk hissi…

Dışarıda beni bekleyen o korkunç hayata karşı yapayalnız geçirilen bir 15 dakika..

İşlerini yapıp bitiren ve giden insanlar.. ? Doğum..Nasıl da terk etti beni oğlum, süratle, göz açıp kapar gibi.. Onulmaz acılarla, yırtılmalarla, kanla.. Göze göz, dişe diş, kana kanla cevap verebildiğimiz bir dünyaya. Yepyeni bir hayat yaratmak.. sonsuz bir kadınlık ve terk edilip çöpe bırakılan, bir yetim uykusu kadar yalnız geçirilen, tarifsiz 15 dakika..

O 15 dakikada anne oluyor insan, bir anda! 15 dakikada insan oluyor, istikrarlı, amaçlı, güçlü ve olamadığı her ne varsa oluyor.. Ve bu, tüm dayanıklılığını tüketiyor insanın, yoruyor. O anlar hem bitsin, hemde sürsün istiyorsun. Yaşlı hastabakıcı ısrarlarıma dayanamayıp su veriyor bana.. 15 dakikanın tek gerçekliği..

Titreme durmuyor. Hızlanıyor, kontrolünü kaybediyorsun, hiçbir şey aklında kalmıyor insanın. Üşümüyor ama titriyorsun, vücudun yaşamı reddeder gibi bir şok halinde. Horlanmış, örselenmiş ve bir yeni hayatla onurlandırılmış bedenim kanamaya devam ediyor.

Aklından hayat geçiyor. Hayata benzemeyen bir hayat. Belirsizlik, tecrübesizlik. Hayatında ilk kez gerçek acemiliği hissediyorsun. Hayatınla beraber kalabildiğin ilk an bu oluyor. Bir canlı getirdin az önce dünyaya ve şimdi 15 dakikada bedelini ruhunla ödüyorsun.

Ne tuhaf, insan ömrü şuncacık dakikaya nasıl da sığışıyor? Kargacık burgacık bir ölüm, bir gidip gelme hali. Azıcık da ölünebiliyor demek ki…

Sonra birden asık yüzlü bir ebe gelip karnıma hunharca bastırıyor. Biraz daha kan… “Kalkabilirsin.” diyor.Yardımsız kalkıyorum, başım dönüyor.. İçeride tansiyonumdan bahsediyorlar..Tekerlekli sandalye (hiç bu kadar mutlulukla bineceğimi düşünmezdim oysa) geliyor.

Ağlamış yüzüyle annem, başkasının yeni yaşamına sevinen insan yüzleri, az önce baba olan adam, şaşkın kocam..

Oysa ben daha yeni geldim öbür dünyadan…

Reklamlar
15 Dakika kategorisinde yayınlandı. 10 Comments »

10 Yanıt to “15 Dakika”

  1. pınar Says:

    geçmiş olsun..çocuk yapmayı düşündüğüm ve çalıştığım bu dönemde çok ağır geldi..:((( çok üzücü..

  2. Lohusalık Kabusu « no:27 Says:

    […] ilk sinyallerini odama çıkmadan önce kanama kontrolü için yalnız bırakıldığım 15 dakikalık sürede vermiştim aslında […]

  3. kadınlığımıza... Says:

    işte buna ağlarım

  4. ayşe Says:

    resmen normal dogumdan soguttunuz beni 😦

    • no:27 Says:

      bu yazının doğum şekliyle uzaktan yakından alakası yok. sezaryen olduğumu düşünerek okuyabilirsiniz, hiçbir şey değişmeyecektir. bu yazının konusu doğum sonrası depresyondur.

    • no:27 Says:

      zaten soğukmuşsunuz normal doğuma siz anlaşılan 🙂

  5. Güzin Ercan Sönmez Says:

    Şefkatli bir ekip olsaydı doğumunuzu yaptıran, sizi yapayalnız bırakmasalardı, yanınızda gülümsemesi ve dokunması size huzur ve güven veren birileri olsaydı, o ebe böyle hunhar olmasaydı gene bu şekilde mi hissederdiniz acaba?..

    • no:27 Says:

      sanırım hissederdim çünkü dış dünyadan çok başka bir alemde hissettiğim duygulardı bunlar… mekandan ya da kişilerden bağımsızdı…

      • Güzin Ercan Sönmez Says:

        Sanırım anlıyorum. Doğal doğum kursunda anlatılan, doğal doğum yapan arkadaşlarımın ‘başka, bambaşka bir boyut’ olarak tarif ettikleri duygu durumu. Sadece O’nlar daha orgazmik bahsettiler o anlardan. Sanırım bunda doğal doğuma hazırlanmanın, şartları belirleyip hazırlamanın, ağrısız doğal doğum bilinciyle doğuma girmenin de payı vardı..

      • no:27 Says:

        evet ben hiçbir şey bilmiyordum doğum hakkında doğuma girerken. ne bir kurs ne bir hazırlık… sadece korkunç hikayeler, korkunç anılar…


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: