Depresif Bir An

Bazen bir şarkıyla zamanda yolculuk yapabiliyorum. Kelebek Etkisi filmindeki o çocuk gibi birden mekan değişiyor, eşyalar, kokular, sesler değişiyor. Ben değişiyorum. Gözlerimi açtığımda artık o andayım, o anda yaşıyorum. Her şey o kadar canlı ki, şüphe ediyorum kendimden. Bu kadar güçlü hayal edemem diyorum, bu kadar net olamaz…

Hislerim de dönüşüyor. Annem evi temizliyor, ben de yardım ediyormuş gibi yapıyorum aslında. Aklım oyunda, kitaplarımda…Ya da balkondayım, tahta mandallardan sarmallar yapıyorum, annem çamaşır asıyor. Dragos’ta karda yürüyoruz villalara bakarak. Ayağımda kırmızı lastik çizmelerim. Üstünde kardan adam var. Hiç sevmediğim bir şekilde pantolonumun paçaları içine sokulmuş. Anlar öyle çok ki… Ama nedense ne zaman çocukluğuma dair görüntülere gitsem içimde bir tamamlanmamışlık oluşuyor. Sanki az sonra kötü bir şey olacakmış gibi. Hiç mutlu hissetmiyorum kendimi. “Ah be! Ne güzeldi!” diyemiyorum. O andan çıkmak, kaçmak istiyorum. Müziği kapatıyorum. Şimdiki zamana dönüyorum. İçimde, az önce korkunç bir canavardan kıl payı kurtulmuşum gibi bir his.

Bu beni hep hayalkırıklığına uğratıyor. Çok küçükken de bebeklik resimlerime baktığımda “beni hep yalnız bırakmışlar” diye düşünürdüm. Fotoğraflarda hep yalnızım, hep yalnız bırakılmışım, beni terketmişler. Bir çeşit 80’ler depresyonu mu bu? O senelerdeki karamsarlığın bir ürünü mü acaba? 12 yaşıma dek beraber olamalarına rağmen anne ve babamla birlikte, üçümüze ait hiçbir anı hatırlamayışım bu sıkıntılı senelerin bir getirisi mi?

O her şeyi çok net hatırlayan ben, babamla ilgili neden hep kötü şeyleri hatırlıyorum? Babamın bacağına taş dolu topun girmesi, bacağının kesilme tehlikesinin olması, o yara… Hastaneye yatması, böbreklerinden hastalanması, evde hep kan işemesi… Geç, çok geç gelmesi, annemin etrafıma tüm bebeklerimi dizerek ve ağlayarak beni uyutmaya çalışması. Hiç iyi bir an yok mu? Yok. Belki Red Kit çizmesi bana ya da her gün bir Kinder yumurta getirmesi. Eh işte.

Halbuki o kadar da dramatik bir çocukluğum yoktu. Her yere girerdim, her yeri gezerdim. Aylarca tatiller yapardım. Güzel giyinirdim, oyuncaklarım güzeldi… Buna rağmen mutsuzdum sanırım. Evet çok mutsuzdum. Belki de o kadar erken okumaya başlamamalıydım. Belki de annem bu kadar baskın olmamalıydı. Belki de anne ve babamın birbirleri için yanlış insanlar oluşunu çok erken algılamıştım. Hep biteceğini biliyordum. Bundan korktukça kendi hafızama, kendi belleğime sığınıyordum. Kimse bu korkumu anlamıyordu, kimseye anlatamıyordum. Belki de çok uzattılar bilmiyorum.

Bunca mutsuzluğa rağmen hala o şarkıları dinlemek, o anlara dönmek saplantısındayım. Gözlerimi kapayıp oraya gitmek ve 28 yaşındaki halimle olaylara bakmak, onca yıla rağmen “yine olsam yine aynısını yapardım” demek. Yaşadığım her şeyden emin olmak, “keşke bunu şöyle yapmasaydım” dememek, beni biraz rahatlatıyor.

Erken olgunlaşmalarına izin vermemeliyim çocuklarımın. Hayatın mutluluğunu sünger gibi çekip mutlu olacakları şeyleri kendileri yaratmayı öğrenene kadar korumalıyım onları…

Reklamlar
Genel kategorisinde yayınlandı. 2 Comments »

2 Yanıt to “Depresif Bir An”

  1. sevgidensevgilerle Says:

    cocukken aldigimiz yaralar kalici oluyor iste
    ne kadar elbisen ne kadar bol harcligin da olsa anne babaya dair tum sikici hatiralar beyne kaziliyor
    belki sen sanslisindir
    belki bosanmis olmalari daha iyi bir seydir
    cok zaman dusunmusumdur mesela bizimkiler bosansalardi ben kucukken simdilerde daha iyi bir anne hatta daha iyi bir es mi olurdum diye 😦

    • no:27 Says:

      daha iyisi diye bir şey yoktur Sevgi. Şu anda olan her zaman olabilecek olandan daha iyisidir zaten, o yüzden olmuştur.


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: