Bir Garip Empati ve Pes

Hayır asla Yozdil gibi düşünmüyorum. Hayır tabii ki yaşadıkları, yaşananlar Soma halkına müstehak değil. Tabii ki böyle değil, fakat ben günlük yaşantıma geri dönüyorum. Dönmem lazım.

Ben çok az oy kullandım, hiçbirinde de iktidar partisine oy vermedim. Asla iliklerime kadar Kemalist, çılgıncasına milliyetçi olmadım. Anarşist de olmadım, işçi de olmadım, burjuva da. Belki soma halkını çok iyi anlayamamışımdır, hatta anlayamadım, net olarak evet, anlayamadım.

Çok zor da olsa “ben olsam ne yapardım?” diyorum. Bir gün tek geçim kaynağımız olan madende bir patlama olsa, kocamı ya da babamı o madende hükumetin ihmaller zinciri yüzünden kaybetsem, cesedini bulamasak ve oraya bir duvar örülse… Babasını kaybeden kızım, kendi oylarımızla başımıza getirdiğimiz adamdan yumruk yese, oğlum hesap sormak için çıktığı sokakta adi bir sinek gibi gazlansa, ciğerleri yansa, nefes alamasa…

Ben çökmüş ağlarken yanıma cübbeli sarıklı adamlar gelip kazadan kaderden bahsetse, bir başkası para teklif etse, çocuklarını ihya ederiz yeter ki cenazeni arama dese…

Sırf benim çocuklarımın başını okşayıp yüzünü birazcık güldürmek için, şehirdeki güzel hayatına mola verip benim mahalleme insanlar gelse, benim çocuklarımın geleceği için sessiz sedasız paralar toplansa, tüm eğitim hayatlarını garanti altına alıp, madende asla çalışmamaları için tüm imkanlar seferber edilse ve o kadınlar gelip bana sarılsa… Oy verdiğimiz adamlar o güzel insanları tekmeleyerek kovalasa…

Benim cenazemin üstüne duvar örülürken, benim hakkımı karşılıksız savunmak için gelen avukatların kolları burunları kırılsa, tüm şansım elimden alınmış gibi hissetsem…

Bana ve aileme yardım etmek isteyen insanlar şehrime sokulmasa ve 2 gündür aynı gömleği giydiği için hayıflanan o adam gerneşe gerneşe parmak hesabıyla ölülerimi saysa…

Yıkarım ben o şehri. Yıkarım, yakarım. Kırarım bütün zincirlerimi, gözümü karartırım! Kendimi o madenin orta yerinde ateşe veririm de sesimi bile duyurmadan kendi kendimi yok ederim! Bunların hepsini yaparım ama asla boyun eğmem, çocuklarıma da eğdirtmem…

Bu yüzden, Soma halkının boyun eğmesini anlamıyorum, anlayamıyorum. Belki empati kuramıyorum, bilemem. Ancak daha fazla kaldıramıyorum. “Başbakanım, döver de sever de” denmesine katlanamıyorum.

Normal yaşantıma geri dönüyorum çünkü; “Kendisi için savaşmayan insanlar için savaşmak aptallıktır” benim gözümde.

Başkaldıran halkın her zaman yanındayım. Boyun eğenlerin değil.

Genel kategorisinde yayınlandı. Leave a Comment »
%d blogcu bunu beğendi: